ಸುದ್ದಿ – ವಿಶ್ವ ಆರ್ಥಿಕ ವೇದಿಕೆಯ (World Economic Forum) ವರದಿ: ಭಾರತವು “ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋ-ಟೆಕ್” (ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್, ಸೌರ ಮತ್ತು ಸುಧಾರಿತ ಬ್ಯಾಟರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು) ಮೂಲಕ ಕೈಗಾರೀಕರಣಗೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಇಂಗಾಲದ ಹೊರಸೂಸುವಿಕೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುತ್ತಿದೆ (ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಚೀನಾ ಅನುಸರಿಸಿದ ಮಾರ್ಗ).

ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋ-ಟೆಕ್ ಉತ್ಪಾದನಾ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಧನೆಗಳು:

• ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಉದ್ಯಮ: ಕಳೆದ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಆರು ಪಟ್ಟು ಬೆಳೆದು 2024-25ರಲ್ಲಿ $130 ಬಿಲಿಯನ್ ತಲುಪಿದೆ ಮತ್ತು 25 ಲಕ್ಷ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದ ಎರಡನೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಉತ್ಪಾದಕ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದೆ.
• ಸೌರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ವಿಸ್ತರಣೆ: ಸೌರ ಮಾಡ್ಯೂಲ್ (solar module) ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು 120 ಗಿಗಾವ್ಯಾಟ್ (GW) ತಲುಪುವುದರೊಂದಿಗೆ, 2025 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ತನ್ನ ವಿದ್ಯುತ್‌ನ 9% ರಷ್ಟನ್ನು ಸೌರಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉತ್ಪಾದಿಸಿದೆ.
• ವಿದ್ಯುತ್ ವಾಹನಗಳ (EV) ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ನಾಯಕತ್ವ: ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ತ್ರಿಚಕ್ರ ವಾಹನಗಳು (ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಸುಮಾರು 60%); ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ವಾಹನಗಳು (5% ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿವೆ).

ಭಾರತ ಕೈಗೊಂಡಿರುವ ಉಪಕ್ರಮಗಳು:

• ಉತ್ಪಾದನೆ-ಆಧಾರಿತ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕ (PLI) ಯೋಜನೆಗಳು: ಸುಧಾರಿತ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕೋಶ (Advanced Chemistry Cell), ವಾಹನ ಮತ್ತು ವಾಹನ ಬಿಡಿಭಾಗಗಳು (Auto & Auto Components), ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗಾಗಿ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, 2020 ರ ಆರ್ಥಿಕ ವರ್ಷದಿಂದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಉದ್ಯಮವು $4 ಬಿಲಿಯನ್‌ಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದೇಶಿ ನೇರ ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನು (FDI) ಆಕರ್ಷಿಸಿದೆ.
• ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಬಿಡಿಭಾಗಗಳ ಉತ್ಪಾದನಾ ಯೋಜನೆ (ECMS): ದೃಢವಾದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ ಉತ್ಪಾದನಾ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು.
• ದ್ವಿಚಕ್ರ, ತ್ರಿಚಕ್ರ, ನಾಲ್ಕು ಚಕ್ರದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ವಾಹನಗಳು, ಇ-ಟ್ರಕ್‌ಗಳು, ಇ-ಬಸ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಇ-ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್‌ಗಳಿಗಾಗಿ ಫೇಮ್ ಇಂಡಿಯಾ ಯೋಜನೆ (FAME India Scheme) ಮತ್ತು ಪಿಎಂ ಇ-ಡ್ರೈವ್ ಯೋಜನೆ (PM E-DRIVE Scheme).

ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇದರ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ:

• ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಜಾಗತಿಕ ಪೂರೈಕೆದಾರ: ಮುಂದುವರಿದ ಆರ್ಥಿಕತೆಗಳು ಪೂರೈಕೆ ಸರಪಳಿಗಳನ್ನು (supply chains) ವೈವಿಧ್ಯಗೊಳಿಸಲು “ಚೀನಾ ಪ್ಲಸ್ ಒನ್” (China Plus One) ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಭಾರತವು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಜಾಗತಿಕ ಪೂರೈಕೆದಾರನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.
• ಜಾಗತಿಕ ನಾಯಕತ್ವ: ಭಾರತದ “ಕ್ಲೀನ್ ಫಸ್ಟ್” (Clean First) ಮಾದರಿಯು ಜಾಗತಿಕ ದಕ್ಷಿಣದ (Global South) ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನೀಲಿನಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಭಾರತವನ್ನು ಹೊಸ, ವಿದ್ಯುತ್ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಯುಗದ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ.
• ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ (Strategic Autonomy): ತೈಲ-ಉತ್ಪಾದಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು (oil leverage) ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೇವಲ “ಪಡೆಯುವವನಿಂದ” ಅದನ್ನು “ಉತ್ಪಾದಿಸುವವನಾಗಿ” (taker to maker) ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ಭಾರತವು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ತನ್ನ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಾಜಕೀಯ ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಿದೆ.